تيترآنلاين 14 اسفند 1390 ساعت 14:40 http://titronline.ir/vdci.qa5ct1arwbc2t.html?4265 -------------------------------------------------- عنوان : نقد عملكرد كانديداها در تبليغات انتخاباتي -------------------------------------------------- اگر فهرستي از مجموعه وعده‌هايي كه كانديداها در ايام تبليغات انتخاباتي به زبان راندند يا بر ديوار چسباندند، جمع شود آنگاه مي‌توان ديد كه آيا اين وعده‌ها در يك دوره 4ساله قابل تحقق است يا خير متن : يكي از وظايف مجلس، نظارت بر دولت است تا به راه ناصواب نرود يا عملكرد نادرستي ارائه ندهد يا وعده هاي بلندبالا و دور از دسترس و نشدني به منظور اغواي افكار عمومي ارائه نكند. بديهي است، اين وظيفه را مجلسي مي تواند به درستي و كمال انجام دهد كه خود، از مصاديق فوق مبرا باشد. مجلس، يعني نمايندگان مجلس و نمايندگان مجلس از ميان كانديداها برگزيده مي شوند. اينك كه فرايند انتخابات پايان يافته و بيمي نيست كه نقد فرايند انتخابات و آسيب شناسي رفتار كانديداها به اصل انتخابات لطمه وارد كند خوب است و بلكه ضروري است عملكرد كانديداها در تبليغات انتخاباتي آسيب شناسي و نقد شود. منظور از عملكرد، رفتار پنهان و نيّت هاي آدم ها نيست. آن را كه نمي توان به آساني دريافت. منظور از عملكرد، رفتار آشكار برخي كانديداها در تبليغات انتخاباتي است. اگر فهرستي از مجموعه وعده هايي كه كانديداها در ايام تبليغات انتخاباتي به زبان راندند يا بر ديوار چسباندند، جمع شود آنگاه مي توان ديد كه آيا اين وعده ها در يك دوره 4ساله قابل تحقق است يا خير. كانديدايي كه از شهرستاني دوردست، وعده مي دهد كه نرخ تورم را بسرعت به صفر مي رساند آيا نمي داند كه چنين وعده اي شدني نيست يا دانسته چنين كاري مي كند؟ كسي كه وعده رفع بيكاري، ساخت مسكن براي همگان، ارزان شدن كالاها، ازدواج، تحصيلات، رفاه، حل مسائل سياست خارجي، ارتقاء جايگاه ايران در جهان، توسعه، آباداني، پيشرفت، ترقي، رفاه و... را يكجا ارائه مي كند و خود، به عنوان كانديداي مستقل در رقابت شركت كرده است، آيا نمي داند كه دستيابي به همه اينها، مستلزم دهها سال كار و تلاش و جهاد جمعيت كثيري از متخصصان و مديران و كارشناسان و نخبگان و توده مردم است و يك كانديدا، در صورت رأي آوردن، طبيعتاً نمي تواند همه اينها را ـ و حتي بخشي از اينها را ـ عملي كند؟ اصلاً مگر اين كانديداها، هركدام به تنهايي علامه دهر و جامع علوم معقول و منقولند كه براي همه امور، از آبرساني به يك روستا تا فتح مريخ، برنامه ارائه مي كنند؟ اصلاً مگر مجلس، يك نهاد تصميم گير با شيوه مشاركت جمعي نيست و مگر يك شخص هر چند آگاه و عالم باشد مي تواند در اين فرايند، هر برنامه اي را كه داشت و هر وعده اي كه داده بود، شخصاً انجام دهد؟! شايد برخي را نظر اين باشد كه حالا مگر وعده دادن ضرر و هزينه اي دارد؟ بگذار بگويند! پاسخ آن است كه حتماً ضرر و هزينه دارد. مردمي در يك شهرستان كوچك، با چنين وعده هاي محيرالعقولي مواجه مي شوند و به كانديدايي رأي مي دهند، وقتي ببينند كه دوره مجلس هم تمام شد و همان آب لوله كشي شان هم اصلاح نشد، به اصل انتخابات بدگمان مي شوند و اين آسيبي است كه متوجه سرمايه اجتماعي اعتماد مي شود. رقابت در انتخابات به معناي رقابت در وعده دادن نيست. كمبودهاي جامعه را نبايد دستاويز رقابت در وعده و وعيد كرد. حاصل چنين رفتاري، ممكن است در رأي آوردن كانديداها تأثير بگذارد، اما اصل اعتماد را دچار خدشه و آسيب مي كند و اينگونه است كه آن كانديدا، چه بداند و چه نداند، منافع فردي و برتري طلبي شخصي خود را به بهاي آسيب رساندن به منافع ملي و خدشه ناك كردن اعتماد عمومي به دست آورده است. آيا اين شيوه رواست؟